Cinemonolog

Yol

“İyiliğin gücü, bazen adaletin suskunluğundadır.”

— Spinoza’ya bir selam gibi

Yeşil Yol…

Bir insanın kalbinde Tanrı’nın yankısını duymanın filmi.

Suçla masumiyet, ölümle merhamet… aynı bedende buluşmuştu.

John Coffey bir karakter değildi.

İnsan olmanın ağırlığıydı.

Kırılgan, saf, ölçüsüz bir ışık.

Elini uzattığında şifa dağıtan değil… acıyı üstlenen bir varlıktı.

Bazı insanlar dünyaya adalet getirmek için değil, insanlığa ayna tutmak için gelir.

O da onlardandı.

Paul’un gözlerinden akan yaş…

suçun değil, vicdanın yankısıydı.

Birinin yaşamı üzerine karar verirken Tanrı’nın sessizliğini duymak —

işte asıl mahkeme buydu.

Adalet bazen gerçeği değil, kalbi tartar.

Ve merhamet, çoğu kez cezadan daha ağırdır.

O koridorda Platon’un “gölge”sini hatırlatan bir sessizlik vardı.

Karanlık, yalnızca ışığın yerini bilmediğimizde var olur.

O hücrede yanmayan tek şey… belki de insanın içindeki o küçük kıvılcımdı.

Coffey’nin ışığı buydu sanki:

insanın özüne dönme çağrısı.

Derinlerde görünmeyen bir akıntı vardı orada.

Sakin. Ama her şeyi yerinden oynatan.

Bir dalga gibi yayılan o iyilik, sular çekilince bile geriye bir tuz izi bırakıyordu.

Affetmenin tuzu.

İçinde hem gözyaşı, hem umut.

Paul’un yıllar sonra hâlâ yaşaması, bir ceza değil…

bir tanıklığın yüküydü.

Bazı hayatlar ömür değil, vicdanın yankısıdır belki.

Onun yaşaması gerekiyordu ki, o mucize unutulmasın.

Çünkü unuttuğumuzda yeniden başlıyoruz aynı acıya.

Belki de insanın en uzun yolu, kendine varmak için yürüdüğü yoldur.

Yeşil, sadece bir renk değil; affetmenin tonuydu orada.

Ve biz, o yoldan geçerken kendi yargımızla yüzleştik.

Bazılarımız suçlu olmadan suçluydu.

Bazılarımız masumken sessiz kaldı.

Sonunda hepimiz yürüdük o yeşil koridordan —

biraz suç, biraz sevgi, biraz insanlık taşıyarak.

— Düşünsel Yankı —

Belki de Spinoza haklıydı.

İyilik bir görev değil, doğanın akışıydı.

Coffey’nin sessizliği bunu anlatıyordu.

Adalet sustuğunda bile, vicdan konuşuyordu sessizce.

Ve belki de hiçbir yol bitmez…

insan hâlâ kendine varmamıştır.

–Konuk Yazar – Deniz Tomris Yıldız