Etiket: dünya sineması
-
Old Guard: Yüzyılların Yarası
Old Guard’ın asıl trajedisi, ölmemek değil: Artık neden yaşadığını unutmamak için çabalamaktı. Ve bu çaba, en tehlikeli savaştı. Çünkü düşman dışarıda değil— içerideydi. Sessizce bekleyen yorgun bir taraf. Unutulmak istemeyen eski bir acı. Kapanmak yerine derinleşen bir boşluk.
-
Persona: Gölge ile Karşılaşma
Personel, 1966 yılında Ingmar Bergman tarafından çekilmiş, sinema tarihinde kimlik ve benlik tartışmalarının en yoğun hissedildiği filmlerden biridir. Film, bir oyuncu olan Elisabet Vogler’in ansızın konuşmayı bırakması ve ona refakat etmesi için görevlendirilen hemşire Alma ile kurduğu ilişkinin giderek bulanıklaşmasını anlatır. Başlangıçta iki ayrı birey gibi görünen bu karakterler, film ilerledikçe birbirlerinin yansımasına, hatta birbirlerinin…
-
Stalker: İnsan Ne İster?
Stalker, insanın arzusuna ulaşmasını değil, onunla yüzleşmeye neden cesaret edemediğini anlatır. Tarkovsky, “insan ne ister?” sorusunu bir cevapla değil, uzun bir bekleyişle düşünmeye açar. Bölge, gerçekleşen dileklerin değil, ertelenen arzuların mekânıdır.
-
Eternity and A Day: Yaşamanın Eşiğinde
Eternity and a Day, ölümü bekleyen bir adamın hikâyesinden çok, dünyayla bağını sessizce koparmaya başlayan bir bilincin izini sürer. Bu yazı, filmi Heidegger’in varlık ve dünyada-olma kavramları üzerinden okuyarak, Alexander’ın geçmişiyle yüzleşmesini değil, dünyadan yavaş yavaş çekilişini ve varoluşun eşiğinde duran bu geri çekilmenin ne anlama geldiğini inceliyor.
-
Avatar: Başka Bir Bedende Uyanmak
Avatar, yalnızca doğa ve sömürgecilik üzerine bir bilimkurgu anlatısı değil; bireyin kendi varoluşunu yeniden kurma arzusunu görünür kılan bir dönüşüm hikâyesidir. Jake Sully’nin Pandora’daki yolculuğu, kaybolmuş bir öznenin aidiyet ve anlam arayışı olarak okunur.
-
The Matrix: Gerçeğin Eşiğinde
Matrix, çoğu zaman yalnızca gerçeklik ve simülasyon tartışmaları üzerinden okunur. Gerçeği görmenin tek başına özgürleşme anlamına gelmediği, uyanışın ancak öznenin konumunu ve ilişkilerini dönüştürdüğünde mümkün olduğu fikri tartışılıyor. Trinity karakteri ise bu bağlamda edilgen bir figür olarak değil, öznenin uyanış sürecini mümkün kılan ve süreklilik kazandıran bir karşılaşma noktası olarak karşımıza çıkıyor.
-
The Hunger Games: Gözetim Altında Yaşamak
Açlık Oyunları, Suzanne Collins’in romanından uyarlanan ve Gary Ross’un yönetmenliğini üstlendiği 2012 yapımı bir distopyadır. Film, Capitol’ün mutlak iktidarı altında yaşayan halkın, her yıl düzenlenen kanlı bir arenada “temsil” adı altında çocukların ölesiye bir yarışa girmesini konu edinir. Bu yazıda Açlık Oyunları, Deleuze’ün denetim toplumu kavramı üzerinden ele alarak, filmin hem bireyi hem de kitleyi…
-
BLADE RUNNER: DECKARD’IN ÇÜRÜK ELMALARI
Blade Runner’da Deckard’ın görevi, sistemin ‘çürük elma’ diye etiketlediği replikantları ortadan kaldırmaktır. Fakat hikâye ilerledikçe çürümenin aslında bireylerde değil, onları var eden düzende olduğunu görürüz. Deckard, her karşılaşmada kendi insanlığını sorgulayan bir karaktere dönüşür ve film, suçlu olarak işaretlenenlerle suç üreten sistem arasındaki çizgiyi bilinçli biçimde bulanıklaştırır.
-
Eternal Sunshine: Hafızanın Sınırında
Bazen bir yüzü değil, o yüze bakarken kim olduğunu unutur insan. Clementine’in gidişi, Joel’in kendine bakmayı öğrenmesiydi. Çünkü insan bazen ışığı değil, gölgenin dokusunu fark ettiğinde uyanır. Ve o an, kaybın acısı anlamın yerini alır.
-
Star Wars: A New Hope – Kahramanın Uzay Yolculuğu
Star Wars: A New Hope’da Luke Skywalker’ın yolculuğu, Joseph Campbell’ın “Kahramanın Sonsuz Yolculuğu” kuramıyla örtüşen güçlü bir dönüşüm hikâyesi sunuyor. Mitik yapı, Luke’un çağrıyı duyması, içsel çatışmaları, yol göstericiyle karşılaşması ve sonunda kendi kaderine yürüyüşü üzerinden çözümleniyor. Film, modern sinemanın en etkili kahraman anlatılarından birini arketipsel düzeyde yeniden kuruyor.